Hoe (on-)Partijdig is De Rechtspraak?

Het meest duidelijke voorbeeld ligt inmiddels alweer bijna 20 jaar achter ons en betreft het zogenaamde Pikmeer-Arrest. Let wel, het Pikmeer-Arrest is daarna opgevolgd door Pikmeer-Arrest 2 op aandrang van een zogenaamd verbijsterde 2e kamer (waarmee duidelijk wordt dat de politiek invloed heeft op uitspraken van Rechters), maar het eerste Arrest zegt eigenlijk alles al over waar de sympathie van de Rechtspraak (Hoge Raad en lager in dit geval, maar ook zeker de Raad van State) ligt, de toon was gezet zo te zeggen:

In het kort kwam het eerste Pikmeer-Arrest er op neer dat ambtenaren niet vervolgd konden  worden voor het willens en wetens dumpen van zeer verontreinigd en dus giftig slib in het Pikmeer (waar burgers in zwemmen!) zolang ze dat in opdracht van de gemeente (=overheid) doen. Dit onder de noemer “Befehl ist Befehl” dat na 41 jaar weer terug was gekeerd in Nederland dankzij de Hoge Raad, waarbij je je af kunt vragen of het ooit weg is geweest. De 2 ambtenaren die het deden volgden slechts een Befehl op en zelf hun hersentjes gebruiken en hun geweten volgen, dat mag je niet verwachten van volgzame ambtenaren. Daar worden veel ambtenaren ook op geselecteerd bij een sollicitatie-procedure. Het belang van de Overheid weegt dus stukken zwaarder dan het belang van een burger. Als belangen van partijen niet even zwaar wegen voor de Hoge Raad, dan is er simpelweg sprake van partijdigheid. De Hoge Raad omschrijft het zo dat het er op neer kwam dat de betreffende ambtenaren “in het algemeen belang handelden”. Dus het dumpen van verontreinigd giftig slib in een meer waar burgers ziek van kunnen worden in plaats van dat het op een normale duurdere manier wordt verwerkt in een verbrandingsoven heet bij de Hoge Raad dat het in het algemeen belang gebeurd. Totale onzin, het ging hier louter en alleen om het financiële belang van de gemeente!! En als toerist of zwemmer uit een naburige gemeente heb je geen “voordeel” van de criminele kostenbesparing uit zogenaamd algemeen belang, immers alleen het belang van de inwoners van de gemeente, te weten kostenbesparing dus lagere belasting, was hier aantoonbaar.

Daarmee gold vanaf 1996 dus ook dat lagere overheden niet strafrechtelijk vervolgd konden worden voor eventuele misdaden. De Hoge Raad meende dat de controle van de overheid niet bij de rechter moest liggen, maar bij aangewezen instanties als de gemeenteraad, de rekenkamer of de ombudsman die alleen maar adviesjes geeft maar geen dwingende macht heeft. Rechters gingen dus niet over misdaden van ambtenaren tegen de eigen bevolking, daar komt het op neer zoals de Hoge Raad het beweerde. Eigenlijk ook begrijpelijk, immers de Rechtelijke Macht pleegt zelf ook regelmatig misdaden tegen burgers en willen daar ook niet verantwoordelijk voor zijn ondanks hen ontslagbescherming die ze ooit van dezelfde bevolking kregen voor…. hen zogenaamde onafhankelijkheid. Tevens blijkt dat de Hoge Raad een bijzonder hoge pet op had van het fenomeen gemeenteraad. Op zich lachwekkend, want veelal volgt de gemeenteraad gewoon wat de wethouders willen. Het gros van de gemeenteraadsleden, uitzonderingen daargelaten, zijn puur een stelletje ja-knikkers en vertrouwen erop dat een wethouder meer kennis van zaken heeft dan zijzelf op veel gebieden hebben. Gemeenteraadsleden besteden niet de volledige week aan de gemeente zoals veel wethouders, het is een bijbaantje zo te zeggen. Dus de wethouder(s) mag/mogen van de Hoge Raad zelf als slager het eigen vlees keuren zo te zeggen.

De vraag blijft natuurlijk wel wat voor vreemde kronkel je in je hoofd hebt als lid/leden van de Hoge Raad om tot het Pikmeer Arrest te komen. Oorlogsmisdadigers handelen immers ook in het zogenaamde algemeen belang van hun land, met dezelfde redenering kunnen deze ook niet meer vervolgd worden. Het algemeen belang tot heilig verklaren en ver boven het belang van burgers stellen heet bij mij simpelweg ook een oorlogsmisdaad.

Goed, nadat de 2e Kamer cq. de Politiek zich dus realiseerde dat dit toch wel iets teveel van het goede en toch iets te doorzichtig was waarmee ze gematst werden door de Hoge Raad, besloot men in 1998 de Hoge Raad tot de orde te roepen. Op zich bijzonder vreemd, immers de Rechtelijke Macht is onafhankelijk en zodoende dus ook van de 2e Kamer. Maar als je grote vriend “de politiek” vraagt of het sinterklaas spelen t.a.v. henzelf (de Overheid) iets minder kan, dan doe je dat als Hoge Raad en Pikmeer-arrest 2 werd geboren, bij de “heroverweging en precisering” besloten de “geleerden” dat het overheidshandelen in twee delen valt te splitsen:
1) Typische bestuurshandelingen met een publiek karakter (zoals het uitbaggeren).
2) Geprivatiseerde handelingen met een bedrijfsmatig karakter (zoals het dumpen van het slib).
Het eerste mag niet worden vervolgd, het tweede wel.

Op zich nogal lachwekkend, want een beetje creatief bestuurder bij de Overheid weet er altijd wel een draai aan te geven dat het genoemde onder nummer 2 (deels) onder nummer 1 valt. Verder besteed je veel van de werkzaamheden die onder nummer 2 vallen gewoon uit, eventueel aan een zelf op te richten rechtspersoon, zodat je niet meer verantwoordelijk bent als Overheid. En anders privatiseer je de onderdelen die risico kunnen opleveren.

Beetje vreemd blijft natuurlijk ook dat de 2e en 1e kamer bestaande uit diverse politieke partijen een wet aannemen, en dat daarna een D66 rechter (80% kans daarop, bijna alle rechters zijn D66 aanhangers, wereldvreemd dan wel sneaky stemt wereldvreemd dan wel sneaky tenslotte) uitlegt hoe die wet geïnterpreteerd dient te worden.

In hoeverre kan iemand er op vertrouwen dat een Rechtelijke Macht die zich bijzonder partijdig richting de Overheid opstelt en eigenlijk niets van misdaden gepleegd door de Overheid wil weten, in andere geschillen onpartijdig zal zijn? Niet al teveel is mijn overtuiging.

Het wordt tijd dat ambtenaren hoofdelijk verantwoordelijk worden voor hen handelen, net zoals bijvoorbeeld bestuurders van BV’s dit tegenwoordig zijn als ze grote verwijtbare fouten maken, dit in tegenstelling tot vroeger en dat ambtenaren ook vervolgbaar worden bij het maken van grote fouten, dus Pikmeer-arrest 2 snel in de prullenbak als zijnde een belediging t.a.v. de bevolking. Het belang van de bevolking hoort altijd boven die van de Overheid te staan.

Vroeger werkte het zo:
– De burger mag alles, tenzij het verboden is. (zoals iemand vermoorden)
De overheid mag niets, tenzij het iets moet. (regelen van een leefbare samenleving)
Tegenwoordig geldt steeds meer:
De burger mag niets, tenzij het iets moet. (zoals belasting en boetes betalen)
De overheid mag alles, tenzij het verboden is. (maar dan passen ze heel narcistisch de wetten wel aan, de Overheid mag tenslotte veel meer dan burgers vind de Overheid zelf dankzij onze Rechtelijke Macht)

Als laatste nog een voorbeeldje waaruit blijkt dat de Rechtelijke Macht totaal op de hand is van de Overheid:

Bekeuringen: tegen een bekeuring mag je pas bezwaar maken zodra je eerst betaald hebt. Je bent dus bij voorbaat schuldig en pas na betaling krijg je de kans je onschuld te bewijzen. Betaal je niet of kan je niet betalen vanwege de achterlijke bedragen die men tegenwoordig rekent, jammer dan. Zonder veroordeling schuldig zijn komt meestal voor in dictaturen en zou niet in een democratie thuis horen te zijn maar in Nederland is dit dus duidelijk wel het geval.
Hoe zou dat werken als je dat toepast op het strafrecht? Eerst je gevangenisstraf uitzitten en pas daarna de kans krijgen je onschuld te bewijzen? De wereld op zijn kop toch?
Hoe valt dit te verklaren? Bekeuringen worden in 99% van de gevallen gegeven bij overtredingen t.a.v. de regels opgesteld door de Overheid. De Overheid heeft daarvoor speciaal een bekeuringenverwerkingsfabriek in Leeuwarden opgericht waar men veel winst op maakt die terug vloeit in de Staatskas. Dezelfde Overheid houdt ook rekening met een bepaald bedrag aan inkomsten hieruit. Zouden we allen minder overtredingen maken, dan verhoogd men de bedragen van de bekeuringen of scherpt men de regels aan zodat toch ongeveer hetzelfde bedrag ieder jaar binnen komt. Eigenlijk kan je dus beter spreken over belastingen, het zijn extra belastinginkomsten waar men op rekent tenslotte. Indirect zou je dus kunnen stellen dat Rechters tevens belasting-inspecteurs zijn doordat ze dit systeem van eerst betalen dan pas klagen in stand houden. Waarom doen Rechters dit? Omdat Rechters net als de Overheid er alle belang bij hebben dat er geen bezwaar wordt gemaakt, meer bezwaren betekent meer werk tenslotte. Het recht is niet meer belangrijk, de inkomsten daarentegen wel. En de gedachte is toch als u eenmaal betaald hebt, er 90% kans is dat u niet in bezwaar gaat, betalen is tenslotte accepteren dat je al deels verloren hebt. Een vorm van psychologische oorlogsvoering tegen de eigen bevolking met medewerking van de Rechtelijke Macht zeg maar.

Geef een reactie